این روزها ریدر را که نگاه میکنم، معمولاً فقط از دو نفر از آشنایان سابقم پست گذاشتهاند، آرمینا و محسن. احتمالاً هیچکدام باخبر نیستند که تنها آدمهای قدیمی زندگی منند که هنوز وبلاگ مینویسند. آرمینا گویا کانادا ارشد میخواند و محسن لابد دانشگاه هنر رشتهای مربوط به سینما و در کافه هم کار میکند. با هیچکدام دیگر در ا

چهارشنبههای این ترم دانشگاه خوبند، چون صبح زود بیدار میشوم و میروم از کلانا چایلاتهی بیرونبر میگیرم و نهار و گاتا و توی راه دانشگاه چایلاته میخورم و مینشینم در پژوهش. نمیدانم امّا چطور حقّ این چهارشنبهای که گذشت را ادا کنم. هشت و نیم شده بود هشت و چهل و پنج و صبح نمیتوانست زیباتر از آن باشد.